Ortalama konut kredisi artık 99.600 lari, faiz %11,88

Yalnızca yüzde yirmi daha fazla kredide yüzde otuz dört daha fazla para, ortalama borçlunun daha büyük bir borç aldığı anlamına geliyor; ortalama kredi rakamı da bunu doğruluyor: bir yıl öncesine göre kabaca on bin lari daha fazla. Bu örüntüyü iki şey üretir. Fiyatlar yükselir, aynı daire için daha büyük bir kredi gerekir; ya da bileşim değişir ve borçlanan alıcılar daha büyük veya daha iyi mülk alır. İkisi de fiyat verisiyle uyumlu ve hiçbiri daha fazla hanenin satın alabilir hâle gelmesiyle aynı şey değil; onu ölçen yüzde yirmilik rakam ve o çok daha yavaş büyüdü.

Yıl içinde bir buçuk puan düşüş gerçek bir iyileşme; buna karşın yabancı alıcıların çoğunun geldiği ülkelerin ölçülerine göre hâlâ yüksek bir nominal faiz. Lari cinsinden yüzde on ikiye yakın bir oranda, yirmi yıllık bir kredinin faizi anaparayı gölgede bırakıyor; buradaki yabancı alımların büyük bölümünün nakit yapılmasının ve piyasanın yerel faizlere duyarlılığının yalnızca kredi rakamlarının düşündürdüğünden küçük olmasının nedeni bu. Sonuç satıcılar için önemli: düşen bir faiz, piyasanın ortasındaki yerel alıcı havuzunu, üst segmentte herhangi bir şeyi değiştirdiğinden daha hızlı genişletiyor.

Bu büyüklükte bir konut kredisi artışı, satış fiyatları için bir talep sinyali ve dolaylı olarak kiralar için bir arz sinyali: satın alan her hane, kiralamayı bırakan bir hane. On binlerce tamamlanmış daire ekleyen bir şehirde iki güç birbirine karşı çalışıyor ve belirli bir binada hangisinin kazandığı, birimlerin oturmak için mi kiraya vermek için mi alındığına bağlı. Satmakla elde tutmak arasında karar veren bir mal sahibi, kimin baktığına bakmalı: bir binada oturmak için gelen alıcıların oluşturduğu bir görüntüleme dizisi, bu kredi döngüsünde satmak için herhangi bir ülke çapındaki rakamdan daha iyi bir gerekçe.