თბილისი წელიწადში 1,500-დან 2,000-მდე სამშენებლო ნებართვას გასცემს — და ათიდან ცხრა ინდივიდუალურ სახლზეა

თეიმურაზ ბოლოტაშვილმა, თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის ხელმძღვანელმა, აღწერა, რომ ქალაქი წელიწადში დაახლოებით 1,500-დან 2,000-მდე სამშენებლო ნებართვას გასცემს და მათი დაახლოებით 85-90 პროცენტი ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლებზე მოდის. ფართობის მიხედვით დათვლისას სურათი იცვლება: რეალურად აშენებულის ყველაზე დიდი წილი მრავალბინიან კორპუსებზე მოდის. ორივე დებულება ერთდროულად მართალია, და სწორედ მათ შორის სხვაობაა მიზეზი, რის გამოც ნებართვების რაოდენობა საცხოვრებლის მიწოდების ცუდი მაჩვენებელია. ერთი ნებართვა შეიძლება იყოს ოჯახი, რომელიც დიდ დიღომში სახლს აფართოებს, ან დეველოპერი, რომელიც 200 ბინას აშენებს — და მხოლოდ მეორე ცვლის იმას, რა არის საყიდლად ან საქირავებლად ხელმისაწვდომი.

ინდივიდუალური სახლების ნებართვები პანდემიის შემდეგ მკვეთრად გაიზარდა, შემდეგ დასტაბილურდა და ბოლო წლებში ოდნავ დაიწია, თუმცა ხუთი წლის წინანდელზე დაახლოებით 20-30 პროცენტით მაღალი რჩება. სასაწყობო და სამრეწველო შენობების ნებართვები იზრდება, რაც შეესაბამება ქალაქს, რომელიც ლოგისტიკასა და მსუბუქ წარმოებას პერიფერიაზე ითვისებს. საერთო მშენებლობა წელიწადში დაახლოებით 4 მილიონ კვადრატულ მეტრად არის აღწერილი. არცერთი ეს პროგნოზი არ არის; ეს უკვე დამტკიცებულის აღწერაა — და სწორედ ამიტომ არის სასარგებლო: ნებართვა ყველაზე ადრეული საიმედო სიგნალია იმისა, რაც ორ-სამ წელიწადში იარსებებს.

თუ ქირის შემოსავლისთვის ყიდულობთ, ნებართვების ჯამი თავისთავად თითქმის არაფერს გეუბნებათ; მნიშვნელოვანია მრავალბინიანი კორპუსების ნებადართული ფართობი სწორედ იმ უბნებში, რომლებსაც განიხილავთ, რადგან სწორედ ეს მიწოდება გაუწევს კონკურენციას თქვენს ბინას. თუ დეველოპერი ხართ, სასაწყობო და სამრეწველო ნებართვების ზრდა უფრო საინტერესო ხაზია — ის მიუთითებს მოთხოვნაზე პროდუქტის კლასზე, რომელსაც ერთსაძინებლიან ბინებზე ნაკლები კონკურენტი ჰყავს. და თუ ქალაქის კიდეზე მიწის ნაკვეთს აფასებთ, ინდივიდუალური სახლების წილი შეგახსენებთ, რომ თბილისის ნებართვების აქტივობის დიდი ნაწილი კერძო შინამეურნეობებია და არა ის ბაზარი, რომელშიც ყიდით.