საშუალო ხელფასმა საქართველოში თვეში 2 389 ლარს მიაღწია — IT სექტორი კი თითქმის ორჯერ მეტს იხდის

2 389.3 ლარი ეროვნული საშუალოა ყველა დარგსა და ორივე სქესზე, და ზუსტად ამდენს თითქმის არავინ იღებს. სასარგებლო ვერსია განაწილებაა: 4 400.4 ლარი ინფორმაციასა და კომუნიკაციაში, 4 074.1 ფინანსებსა და დაზღვევაში, 3 304.8 პროფესიულ, სამეცნიერო და ტექნიკურ საქმიანობაში — ბიზნეს სექტორის 2 471.5-ლარიანი საშუალოს ფონზე. მეიჯარე, რომელიც თბილისის ცენტრში გარემონტებულ ორ ოთახს აქირავებს, ეროვნულ საშუალოსთან კი არ აფასებს, არამედ ამ სამ ზედა ხაზთან — ეს კი ბევრად უფრო მცირე ოჯახთა წრეა, ვიდრე ქალაქის მოსახლეობიდან ჩანს.

ნომინალური ანაზღაურება წლის განმავლობაში თვეში 177.3 ლარით გაიზარდა. ეს არის ის ნედლი მარაგი, რომელიც მოქმედმა მოიჯარემ მოიპოვა — სანამ ინფლაცია თავის წილს აიღებს. მეიჯარისთვის, რომელიც ხელშეკრულებას აახლებს, პატიოსანი შედარება ამ 8%-სა და იმ მატებას შორისაა, რომელსაც განიხილავთ: მასზე მნიშვნელოვნად მაღალი აწევა მოიჯარეს სთხოვს, რომ შემოსავლის უფრო დიდი წილი დახარჯოს საცხოვრებელზე, ვიდრე შარშან — და ჩვეული შედეგი უარი კი არა, გადასვლაა. ამის საპირისპიროდ, ზომიერი მატებით განახლება ცნობილ გადამხდელს ინარჩუნებს და იმ ცარიელ პერიოდსა და საშუამავლო საფასურს გარიდებთ, რაც ხელახალი გაქირავება ჯდება.

მშენებლობამ 3 496.6 ლარი გასცა — ეროვნულ საშუალოზე ბევრად მეტი, თუმცა წლის განმავლობაში მხოლოდ 0.8%-ით მეტი, რაც ჩამოთვლილ მაღალანაზღაურებად დარგებს შორის ყველაზე სუსტი ზრდაა. შრომა მშენებლობის ერთ-ერთი უმსხვილესი დანახარჯია, ამიტომ უცვლელი ხელფასები პროექტის ბიუჯეტს გარკვეულ შვებას აძლევს მაშინ, როცა სექტორი ეკონომიკაზე ნელა იზრდება. მყიდველს, რომელიც პროექტის ეტაპზე მყოფ ბინაზე ვაჭრობს, სრული უფლება აქვს იკითხოს, რატომ ეფუძნება დეველოპერის ფასი მზარდ ხარჯებს, როცა ამ ხარჯების ხელფასის ხაზი თითქმის უძრავია.

რეგიონებს შორის ყველაზე მაღალი საშუალო ხელფასი თბილისსა და მცხეთა-მთიანეთში დაფიქსირდა. სწორედ ეს კონცენტრაცია ხსნის, რატომ იქცევა დედაქალაქის გრძელვადიანი გაქირავების ბაზარი ზღვისპირეთისგან განსხვავებულად: თბილისის ქირას მუდმივი მცხოვრებლების ხელფასები უზრუნველყოფს, რომლებიც წელიწადში თორმეტ თვეს გაიცემა, ბათუმისას კი — ერთი სეზონი. ეს იმასაც ხსნის, რატომ არის 8%-იანი ხელფასის ზრდა თბილისელი მეიჯარისთვის უფრო საინტერესო ციფრი, ვიდრე ვიზიტორთა სტატისტიკა — და რატომ არის აჭარაში პირიქით.