Sanal Bölge mi Uluslararası Şirket mi: birbirinin yerine geçmeyen iki Gürcü BT rejimi

Sanal Bölge rejimi 2011'e dayanıyor ve Vergi Kanunu'nda bilgi teknolojisi bölgeleri yasasının yanında duruyor. Niteliği karşılayan bir Gürcü şirket, kendi geliştirip ihraç ettiği yazılımdan elde ettiği gelirde kâr vergisi ödemiyor; Gürcistan içinde satılan her şey ise standart oranla vergilendiriliyor. Sahibine yapılan dağıtımlar yine yüzde 5 temettü stopajı taşıyor ve çifte vergilendirme anlaşmasının uygulandığı yerde bu düşürülebiliyor. Sınır tanımın içinde: statü, yazılım ürünlerinin incelenmesini, tasarımını, geliştirilmesini ve devreye alınmasını kapsıyor; kendi yazılımını üretmeyen danışmanlık ya da barındırma hizmetine uzanmıyor.

Uluslararası Şirket statüsü, Vergi Kanunu'nun 23¹ maddesi ve izin verilen faaliyetleri sıralayan bir hükûmet kararnamesiyle 2020'de geldi. Dağıtılan kârı standart yüzde 15 yerine yüzde 5 ile vergilendiriyor, temettüyü alıcının brüt gelirinden muaf tutuyor ve — kararı genelde veren kısım — ücretlerde yüzde 20 yerine yüzde 5 gelir vergisi alıyor. Karşılığında eşik daha yüksek: başvuran, izin verilen faaliyette en az iki yıl deneyim, gelirinin en az yüzde 98'inin nitelikli işten gelmesi ve Gürcistan'da yeterli niteliğe sahip personelle gerçek bir faaliyet göstermek zorunda.

İki rejim de bir posta kutusu düzeneği değil. İkisi de şirketin işin Gürcistan'da gerçekten yapıldığını göstermesini istiyor: Sanal Bölge'de çalışanlar ya da sözleşmeli geliştiriciler eliyle, Uluslararası Şirket'te nitelikli personel ve çekirdek faaliyetlerle. Gürcistan vatandaşlarına ödenen ücret maliyetleri ve araştırma harcaması, Uluslararası Şirket için dağıtım vergisi matrahını da düşürebiliyor. İkisini karşılaştıran biri, manşet orandan değil, işin fiilen ne sattığından ve insanların nerede oturduğundan başlamalı; başvurmadan önce de yazılı görüş almalı: statü sunulan olgular üzerine veriliyor ve aynı olgular üzerinden yeniden ele alınabiliyor.