ღვინის ექსპორტი უცვლელია, რუსეთი კი ღირებულების 63.5%-ს კვლავ იღებს

რუსეთზე ღირებულება 0.32%-ით დაეცა, მოცულობა კი 5.54%-ით, რაც ნიშნავს, რომ ერთ ტონაზე საშუალო ღირებულება დაახლოებით 5.53%-ით გაიზარდა. ეს ცხრა თვის მთელი ამბავია ერთ ხაზში: ნაკლები ტონა, უფრო ძვირად გაყიდული, რაც დაახლოებით იმავე შემოსავალს იძლევა. კარგი ამბავია თუ არა, დამოკიდებულია იმაზე, ვაჭრობის რომელ ბოლოში ხარ. მწარმოებლისთვის მაღალი ფასი ტონაზე შემცირებულ მოცულობაზე მარჟის ამბავია და გონივრული. ვინც სექტორს მოდელირებს, შემოსავლის ხაზი, რომელსაც ფასი და არა მოთხოვნა იმაგრებს, ორი საძირკვლიდან უფრო სუსტია, რადგან ფასი ერთ სეზონში შეიძლება უკან დაბრუნდეს.

კახეთში ღვინის ვაჭრობა ადგილობრივი ეკონომიკაა, ხოლო ადგილობრივი ეკონომიკა ის არის, რაც უზრუნველყოფს სასტუმრო სახლების დატვირთვას, რესტორნების სტუმრებს, მიწის ფასებს და იმ პატარა მარნის ბიზნესების სიცოცხლისუნარიანობას, რომლებიც ბოლო ათწლეულში თელავისა და სიღნაღის მარშრუტებზე აღმოცენდა. უცვლელი ექსპორტის წელი არც ერთისთვის კრიზისი არ არის. მაგრამ ის ნიშნავს, რომ ზრდა, რომელიც ახალ ოთახებსა და ახალ დეგუსტაციის დარბაზებს აფინანსებდა, ამ წელს ექსპორტის შემოსავლებიდან არ მოდის — და ვინც კახეთურ პროექტს ამომავალი მოქცევის ვარაუდით ითვლის, უნდა გადაამოწმოს, რომელ მოქცევას გულისხმობს.

ექსპორტის ღირებულების დაახლოებით 63.5% ერთ მიმართულებაზე ტოვებს დაახლოებით 36.5%-ს, ანუ დაახლოებით $68.9 მილიონს, ყველა დანარჩენზე გაბნეულს. ასე მოწყობილი სექტორი ერთი პოლიტიკური ან მარეგულირებელი გადაწყვეტილების წინაშე იმგვარად დაუცველია, რასაც ადგილობრივი ხარისხის გაუმჯობესება ვერ აწონასწორებს — და ქართულ ღვინოს ზუსტად ეს უკვე გამოუვლია. ინვესტორისთვის რელევანტური კითხვა არ არის, სარისკოა თუ არა კონცენტრაცია — ცხადია, რომ არის — არამედ ემთხვევა თუ არა ექსპორტის მხარეს ის დივერსიფიკაცია, რომელსაც ტურიზმის ციფრები ვიზიტორების მხარეს აჩვენებს. ამ ცხრა თვეზე — ჯერ არა.