ვირტუალური ზონა თუ საერთაშორისო კომპანია: ორი IT რეჟიმი და წესი, რომ ორივე ერთად არ გეკუთვნის

სტატუსი ენიჭება იურიდიულ პირს, რომელიც საინფორმაციო ტექნოლოგიების საქმიანობას ეწევა. მოგების გადასახადისგან გათავისუფლება, მოგების განაწილების ჩათვლით, ვრცელდება იმ მოგებაზე, რომელიც ამ სუბიექტის მიერ შექმნილი საინფორმაციო ტექნოლოგიის საქართველოს გარეთ მიწოდებიდან მიიღება. ამ წინადადებაში ორი ფრაზა აკეთებს მთავარ საქმეს: სუბიექტის მიერ შექმნილი და საქართველოს გარეთ. სხვისი პროგრამული უზრუნველყოფის გადაყიდვა ან ქართული კლიენტების მომსახურება არ არის იმისთვის, რისთვისაც ეს სტატუსი დაიწერა, და მრჩეველი, რომელიც ამ პირობებს გადაახტება, გეგმის ნაცვლად გამარტივებას ჰყიდის.

სტატუსი განკუთვნილია ქართული საწარმოსთვის, რომელიც ჩამონათვალში მითითებულ მომსახურებას საზღვარგარეთ აწვდის და შემოსავალს მხოლოდ ამისგან იღებს; დამხმარე შემოსავალი დასაშვებია ძირითადი საქმიანობის შემოსავლის 2%-ზე ნაკლები ოდენობით. ნებადართულ ჩამონათვალში შედის პროგრამული უზრუნველყოფის შემუშავება, IT და კომპიუტერული მომსახურება, ვებჰოსტინგი, გამოსახულების, ტექსტისა და ინფორმაციის მიწოდება და გემების მფლობელების გარკვეული კომერციული და ტექნიკური მომსახურება. გადასახადი შემდეგ ასეთია: 5% მოგების გადასახადი დივიდენდების განაწილებაზე და მოგების გადასახადით დასაბეგრ გამოქვითვად ხარჯებზე; დივიდენდები წყაროსთან დაკავებისგან თავისუფალია; ხელფასებზე 5%-იანი დაკავებაა, კომპანია საგადასახადო აგენტია და თვიურ დეკლარაციებს წარადგენს; ნებადართული საქმიანობისთვის გამოყენებული ქონება, მიწის გარდა, ქონების გადასახადისგან თავისუფალია. კვალიფიცირდება მხოლოდ მოქმედი მოგების გადასახადის მოდელის ქვეშ მყოფი სუბიექტი და სტატუსი თავისუფალ ინდუსტრიულ ზონაში ვერ იქმნება.

თავისუფალი ინდუსტრიული ზონის სუბიექტს ზონის შიგნით ნებადართული საქმიანობიდან მიღებული შემოსავალი მოგების გადასახადისგან თავისუფალი აქვს, ზონაში იმპორტი — საბაჟო გადასახადისა და დღგ-ისგან, ზონის ოპერაციები — დღგ-ისგან, ზონის ქონება — ქონების გადასახადისგან; 4%-იანი დარიცხვა ვრცელდება საქართველოში რეგისტრირებულ პირზე მიწოდებული საქონლის საზღაურზე ან მისგან მიღებული საქონლის საბაზრო ღირებულებაზე, ზონის საწარმოებს შორის გარიგებების გამოკლებით, დასაქმებულები კი საშემოსავლო გადასახადს თავად აცხადებენ. სპეციალურ სავაჭრო კომპანიას, რომელსაც სტატუსს საგადასახადო ორგანო უცხოური საქონლის გაყიდვისა და რეექსპორტისთვის ანიჭებს, ამ ნებადართული საქმიანობიდან მოგების განაწილება გადასახადისგან თავისუფალი აქვს, თუმცა ბიზნესში ორ წელზე მეტხანს გამოყენებული ძირითადი აქტივის მიწოდებიდან მიღებული მოგება — არა.

უმეტესად იმით, რომ არ ვრცელდება. ბინების გაქირავება, ტურების მოწყობა და სტუმრების მასპინძლობა საერთაშორისო კომპანიის ჩამონათვალში არ არის და არც საინფორმაციო ტექნოლოგიაა, ამიტომ ქართული ოპერაციული კომპანია, რომელიც ამას აკეთებს, ჩვეულებრივ განაწილებული მოგების სისტემაშია და შეღავათიანი სტატუსები მას არ ეხება. სად ჩნდება ეს რეალურად — იმ მესაკუთრეებთან, რომელთა შემოსავალი გაყოფილია: საზღვარგარეთ მოქმედი პროგრამული ბიზნესი, რომელიც აქ ბინას აფინანსებს, ან დეველოპერი ცალკე პროდუქტის მიმართულებით. ამ შემთხვევაში კითხვა ისაა, რომელი სუბიექტი რომელ საქმიანობას ფლობს; შეზღუდვა კი, რომ ვირტუალური ზონის სტატუსი საერთაშორისო კომპანიის სტატუსს აუქმებს, ნიშნავს, რომ ერთხელ ირჩევთ და არ აწყობთ ერთს მეორეზე. არც ერთი ამათგანი არ ანაცვლებს რჩევას ადამიანისგან, რომელიც მას ხელს მოაწერს.