თბილისიდან მესტიამდე 465 კილომეტრი და რვიდან ათ საათამდეა — სწორედ ამიტომ სვანეთს სამი ღამე სჭირდება და არა ერთი

მესტია თბილისიდან დაახლოებით 465 კილომეტრშია და არც ერთი სახმელეთო ვარიანტი იქ რვა-ცხრა საათზე ნაკლებში არ მიდის. პირდაპირი მიკროავტობუსი დღის უმეტეს ნაწილს, შესვენებებითურთ, გზაში ატარებს. გავრცელებული ალტერნატივა მგზავრობას ყოფს — დილის მატარებელი დასავლეთისკენ, ზუგდიდამდე, რაც ექვსი საათის უმეტეს ნაწილს იკავებს, შემდეგ კი დამაკავშირებელი მიკროავტობუსი მესტიამდე, დაახლოებით კიდევ ოთხი საათი — და დროში დაახლოებით იმავე ადგილას ამთავრებს. კერძო ტრანსფერი ყველაზე სწრაფი სახმელეთო ვარიანტია და მაინც დღის დიდ ნაწილს მოითხოვს. ყველა მარშრუტი, რომელიც სვანეთს ორღამიან მოგზაურობაში ათავსებს, სინამდვილეში ავტობუსის ტურს ჰყიდის.

მესტიაში მცირე თვითმფრინავის რეისი თბილისის ჩრდილოეთით მდებარე აეროდრომიდან დადის და ჰაერში მგზავრობა ერთ საათამდე და ოდნავ მეტამდე იკვეცება. პრობლემა საიმედოობაშია: ეს ფრენები ამინდზეა დამოკიდებული და გაუქმება იმდენად ხშირია, რომ ყველა სერიოზული გზამკვლევი მოგზაურებს სახმელეთო სათადარიგო ვარიანტის შენახვას ურჩევს. ოპერატორისთვის ეს ნიშნავს, არასოდეს აიგოს მჭიდრო კავშირი ამ ფრენაზე და არასოდეს გაყიდოს ის როგორც ტრანსპორტი იმის თქმის გარეშე, რა მოხდება, თუ არ გაფრინდება. სტუმარი, რომელმაც სიტყვა „ამინდზე დამოკიდებული“ წინასწარ მოისმინა, გაუქმებას უბედურ შემთხვევად აღიქვამს; ვინც არ მოისმინა — თქვენს შეცდომად.

მისასვლელი გზა ზამთრის შუაგულში სეზონურად იკეტება, ჩვეულებრივ თოვლისა და თოვლის ზვავის რისკის გამო, ასე რომ იანვრის ან თებერვლის ჯავშანს რისკი გაყიდვის მომენტში უნდა გაუწყდეს და არა მოგვიანებით აღმოჩნდეს. თვითმართვა ფართოდ არ არის რეკომენდებული ყველასთვის, ვისაც მთის გზებზე რეალური გამოცდილება არ აქვს, ქირავნობის ხელშეკრულებები კი ხშირად კრძალავს მესტიის შემდეგ უშგულამდე გაგრძელებას — პუნქტი, რომელიც ღირს წაიკითხოთ, სანამ სტუმარს ამ მონაკვეთს დაპირდებით. გამგზავრებამდე გზის მდგომარეობა ჯობია საგზაო დეპარტამენტის ცხელ ხაზზე გადაამოწმოთ და არა რუკიდან ივარაუდოთ.