ცხოვრების ღირებულებით თბილისი შუაშია: ერევანზე დაახლოებით 10%-ით ქვემოთ, ბაქოზე ზემოთ
Caspian Post-ის შედარება, გამოქვეყნებული 2026 წლის 25 ივნისს და დაფუძნებული Numbeo-სა და LivingCost-ის მონაცემებზე, თბილისში ცხოვრების მთლიან ღირებულებას ერევანზე დაახლოებით 10%-ით ქვემოთ ათავსებს; ბაქო სამხრეთ კავკასიის სამი დედაქალაქიდან ყველაზე იაფია, ერევანი კი ყველაზე ძვირი, როცა საცხოვრებელი, სურსათი და კომუნალური ერთად დაითვლება. მხოლოდ სურსათზე, ერთი ზრდასრულის თვიური კალათა 2026 წლის პირველ ნახევარში ერევანში 220-დან 240 დოლარამდე იყო, თბილისში — 200-დან 215-მდე, ბაქოში — 165-დან 180-მდე.
სურსათის კალათა — ერთადერთი მყარი ციფრი
შედარება ზუსტ ციფრებს მხოლოდ ერთ ადგილას გვაწვდის: ერთი ზრდასრულის თვიური სურსათი 2026 წლის პირველ ნახევარში, ალკოჰოლის, თამბაქოს და გარეთ კვების გარეშე. ერევანი 220-დან 240 დოლარამდე გამოვიდა, თბილისი — 200-დან 215-მდე, ბაქო — 165-დან 180-მდე. ყველაზე იაფსა და ყველაზე ძვირ დედაქალაქს შორის სხვაობა, შესაბამისად, საკვებზე დაახლოებით 25-30 პროცენტია — რეალური, მაგრამ არა დრამატული. დანარჩენი ყველაფერი სტატიაში შედარებითი შეფასებითაა გადმოცემული და არა ციფრით, და ეს გასათვალისწინებელია, როცა ვინმე ამ შედარებებს თქვენვე მოგიშველიებს იმის მტკიცებულებად, რომ ერთი ქალაქი მეორეზე ბევრად იაფია.
საცხოვრებელია ის, სადაც სამი ქალაქი ნამდვილად განსხვავდება
საცხოვრებელზე სტატია წერს, რომ ბაქოს ხარჯები ერევანზე დაახლოებით 30 პროცენტით ქვემოთაა, რომ ერევანს რეგიონში ყველაზე მაღალი გრძელვადიანი ქირა აქვს, და რომ თბილისის ცენტრში დიდი ბინების ქირა ერევანისას შეიძლება გაუტოლდეს. სწორედ ეს ბოლო დებულებაა ის, რაც ვერასა თუ ვაკეში მფლობელმა ორჯერ უნდა წაიკითხოს: თბილისის ბაზრის ზედა ნაწილში ქალაქი რეგიონის იაფ ვარიანტად არ ფასდება. უცხოელი მოქირავნისთვის შედეგი ისაა, რომ თბილისის ფასდაკლება, სადაც ის არსებობს, ცენტრისგან მოშორებულ ჩვეულებრივ ფონდშია და არა იმ ბინებში, რომლებიც ახალმოსულებს სთავაზობენ.
კომუნალური ხარჯები და სუბსიდიის საკითხი
შედარება ამბობს, რომ ბაქოს კომუნალური გადასახადები ერევანის ნახევარს უახლოვდება — საყოფაცხოვრებო გაზისა და ელექტროენერგიის სუბსიდიების დახმარებით — და რომ ერევანს სამიდან ყველაზე მაღალი კომუნალური ხარჯი აქვს, განსაკუთრებით ზამთარში. ეს სტრუქტურული და არა საბაზრო გარემოებაა: ბაქოს უპირატესობის ნაწილი პოლიტიკური გადაწყვეტილებაა, რომელიც შეიძლება შეიცვალოს, ხოლო თბილისის პოზიცია ასახავს ტარიფებს, რომლებსაც მარეგულირებელი ადგენს და რომლებიც წელს აიწია. ვინც სამ ქალაქს ცხრილზე ადარებს, კომუნალურის სტრიქონს ქირის სტრიქონზე ნაკლებად მტკიცედ უნდა უჭიროს ხელი, რადგან სწორედ ეს პუნქტია ყველაზე მეტად დამოკიდებული სხვაგან მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.
რას ცვლის ეს აქ მფლობელისთვის ან მყიდველისთვის
თუ თბილისში ქონებას უცხოელ მოქირავნეებს აქირავებთ, თქვენი კონკურენცია მხოლოდ ქალაქის სხვა ბინები არ არის. დისტანციური მუშაკი ან მცირე ბიზნესი, რომელიც რეგიონში ბაზას ირჩევს, სამ დედაქალაქს წონის — და გამოქვეყნებული ციფრებით თბილისი ერევანს სჯობნის, ბაქოს კი მხოლოდ ღირებულებით უთმობს. რაც თბილისს აქვს და რასაც ხარჯების ცხრილები ვერ იტევს, არის საგადასახადო რეჟიმი, სავიზო მდგომარეობა და პირდაპირი ფრენების რიცხვი — სწორედ აქაა საქართველოს არგუმენტი. გულწრფელი შეთავაზება სამის შემდარებლისთვის არ არის ის, რომ საქართველო ყველაზე იაფია — ამ ციფრებით ის არ არის — არამედ ის, რომ ერთ მეზობელზე იაფია და ორივეზე მარტივი.
დაწერილია ჩვენ მიერ ზემოთ მითითებული წყაროდან და არ წარმოადგენს საინვესტიციო, იურიდიულ ან საგადასახადო რჩევას. მაჩვენებლები და წესები იცვლება — მნიშვნელოვანი ინფორმაცია გადაამოწმეთ მოქმედებამდე.
