1%-იან რეჟიმს ზღვარი აქვს: ბრუნვის 500 000 ლარს ზემოთ ის 3% ხდება
საქართველოში რეგისტრირებულ ინდივიდუალურ მეწარმეს შეუძლია ჰქონდეს მცირე ბიზნესის სტატუსი და ბრუნვის 1% გადაიხადოს, სანამ წლიური ბრუნვა 500 000 ლარზე ნაკლებია. ამ ციფრს ზემოთ განაკვეთი 3% ხდება. ცალკე არსებობს მიკრო ბიზნესის სტატუსი, რომელიც გადასახადისგან ათავისუფლებს ფიზიკურ პირს, რომლის ბრუნვა 30 000 ლარზე ნაკლებია და დასაქმებული არ ჰყავს. ორივე რეჟიმის გარეთ პირადი შემოსავალი 20%-იანი ფიქსირებული განაკვეთით იბეგრება, ხოლო რეზიდენტები არაქართული წყაროს შემოსავალზე არაფერს იხდიან.
რა არის ეს სტატუსი — ერთ წინადადებაში
ფიზიკური პირი, რომელიც საქართველოში ინდივიდუალურ მეწარმედ რეგისტრირდება და შემდეგ მცირე ბიზნესის სტატუსს ითხოვს, მოგებაზე გადასახადის ნაცვლად ბრუნვის 1%-ს იხდის. გამოსაქვითი ხარჯების გამოთვლა არ არის საჭირო, რადგან დასაბეგრი ბაზა არის ის, რაც შემოდის, და არა ის, რაც რჩება. ერთი ადამიანის მომსახურების ბიზნესისთვის, რომელსაც მცირე ხარჯები აქვს, ეს არითმეტიკა უჩვეულოდ მოწყალეა: 200 000 ლარის საფასურის წელი 2 000 ლარის გადასახადს ჯდება. ციფრი, რომელსაც ხალხი საუბარში ქართულ ერთპროცენტიან გადასახადად მოიხსენიებს, სწორედ ესაა — და ის რეალურია, მაგრამ ეკუთვნის კონკრეტულ სამართლებრივ სტატუსს, რომელიც უნდა მოითხოვო, და არა ქვეყანას მთლიანად.
ზღვარი 500 000 ლარია და მისი გადაჭარბება განაკვეთს სამმაგდება
მცირე ბიზნესის სტატუსი ხელმისაწვდომია მაშინ, როცა წლიური ბრუნვა 500 000 ლარზე ნაკლებია. PwC აღნიშნავს, რომ განაკვეთი 3%-მდე იზრდება, თუ წლიური ბრუნვა ამ ციფრს გადააჭარბებს. ბრუნვის სამი პროცენტი უმეტესი საზომით მაინც მოკრძალებული გადასახადია, მაგრამ ამ ნახტომს დაგეგმვა უფრო სჭირდება, ვიდრე აღმოჩენა: ეს სამჯერ მეტია, ვიდრე ადრე იხდიდი, და ეხება მთლიან ნაღდ შემოსავალს, ამიტომ თხელ მარჟაზე მომუშავე ბიზნესი მას უფრო მძიმედ გრძნობს, ვიდრე ციფრი გვაფიქრებინებს. თუ ზღვართან ახლოს ხარ, სასარგებლოა თვალი ადევნო მიმდინარე წლიურ ბრუნვას, რომელსაც ნებისმიერ მომენტში დაინახავ, და არა ციფრს, რომელსაც ბუღალტერი წლის დახურვის შემდეგ შეადგენს.
30 000 ლარს ქვემოთ არსებობს სტატუსი, რომელიც არაფერს იხდის
მცირე ბიზნესის სტატუსზე ქვემოთ მდებარე რეჟიმი მიკრო ბიზნესია. ფიზიკური პირი, რომლის წლიური ბრუნვა 30 000 ლარზე ნაკლებია, რომელიც ამ სტატუსზე რეგისტრირდება და დასაქმებული არ ჰყავს, ბიზნეს-შემოსავალზე გადასახადისგან თავისუფლდება. დასაქმებულის არქონის პირობა სწორედ ის პირობაა, რომელიც უმეტეს შემთხვევას წყვეტს, რადგან გამორიცხავს ყველაფერს, სადაც ოფიციალურად თუნდაც ერთი ნახევარ განაკვეთზე მომუშავეა. პრაქტიკაში ეს სტატუსი ნამდვილად მარტოხელა, პატარა საქმიანობისთვისაა: გიდი, რომელიც თავისსავე ტურებს ატარებს; ადამიანი, რომელიც ერთ-ორ ოთახს დამატებით საქმედ აქირავებს; ხელოსანი, რომელიც ბაზრობაზე ყიდის. ეს იმასაც გვახსენებს, რომ ქართული სისტემა სტატუსით და არა სექტორით ბეგრავს — ამიტომ პირველი კითხვა ისაა, რომელ სტატუსზე გაქვს უფლება.
თუ არც ერთი არ გეხება: 20% ფიქსირებული და უცხოური შემოსავალი ხელუხლებელი
ამ სტატუსების გარეთ, საქართველოში პირადი შემოსავალი 20%-იანი ფიქსირებული განაკვეთით იბეგრება. თანმხლები წესი არანაკლებ მნიშვნელოვანია: PwC აღნიშნავს, რომ რეზიდენტი ფიზიკური პირები თავისუფლდებიან გადასახადისგან იმ შემოსავალზე, რომელსაც ქართული წყარო არ აქვს. ადამიანისთვის, რომელიც აქ გადმოვა, მაგრამ შემოსავალს კვლავ საზღვარგარეთ იღებს, სწორედ ეს წყვილი წესი არის მოწყობის არსი — და ის საერთოდ არ საჭიროებს რომელიმე განსაკუთრებული სტატუსის ქონას. ამიტომ პრაქტიკული თანმიმდევრობა ისაა, რომ რეგისტრაციის არჩევამდე დაადგინო, რა არის შენი შემოსავალი და სად წარმოიშობა. სტატუსი განაცხადის საფუძველზე, კონკრეტული საქმიანობისთვის ენიჭება — ამიტომ თუ შემოსავალი ქონების გაქირავებიდან მოდის და არა ვაჭრობიდან ან მომსახურებიდან, რეგისტრაციამდე დააზუსტე, რომელ რეჟიმში ხვდება შენი შემთხვევა.
#small business #1 percent #individual entrepreneur #income tax
დაწერილია ჩვენ მიერ ზემოთ მითითებული წყაროდან და არ წარმოადგენს საინვესტიციო, იურიდიულ ან საგადასახადო რჩევას. მაჩვენებლები და წესები იცვლება — მნიშვნელოვანი ინფორმაცია გადაამოწმეთ მოქმედებამდე.
