საცხოვრებელი ქირა 5%-ით იბეგრება — თუ ხარჯებს არ აკლებთ

PwC-ის მიმოხილვით, საქართველოს კოდექსი ფიზიკური პირის შემოსავლის გადასახადს საცხოვრებელი ფართის ქირაზე 5%-ად განსაზღვრავს — იმის მიუხედავად, მოქირავნე ფიზიკური პირია, კომპანია თუ სხვა ორგანიზაცია — და ერთ პირობას უყენებს: განაკვეთი მოქმედებს მხოლოდ მაშინ, თუ პირი ამ შემოსავლიდან ხარჯებს არ გამოქვითავს. თუ ხარჯებს აითვლით, 5%-იან რეჟიმს გარეთ რჩებით და მოქმედებს ზოგადი 20% წმინდა შემოსავალზე, როგორც ამას ადგილობრივი კონსულტანტები აღწერენ.

მთლიანი ნიშნავს მთლიანს. თუ ბინა წელიწადში 9,000 დოლარის ექვივალენტად ქირავდება და მის მესამედს პროცენტზე, აგენტის საკომისიოზე, რემონტსა და აღჭურვაზე ხარჯავთ, მაშინ მთლიანის 5% და დარჩენილის 20% ერთმანეთისგან შორს არ არის, მძიმე სარემონტო წელს კი გამოქვითვის გზამ შეიძლება მოიგოს. ამ ანგარიშს ერთხელ რეალური ციფრებით ჯობია გაუსვათ ხაზი, ვიდრე ჩათვალოთ, რომ გამოცხადებული განაკვეთი ყოველთვის სწორია.

როცა მოქირავნე ბიზნესია, საქართველოში დამკვიდრებული პრაქტიკით მოქირავნე გადასახადს აკავებს და თქვენი სახელით აბარებს; როცა კერძო პირი კერძო პირს აქირავებთ, დეკლარირების ვალდებულება თქვენია. ადგილობრივი კონსულტანტები ქირისა და გასხვისების შემოსავლის წლიურ დეკლარაციას 1 აპრილს ასახელებენ. გადაამოწმეთ, რომელი გზა ეხება სწორედ თქვენს შემთხვევას, რადგან პასუხი განსაზღვრავს, გაცდენილი ვადა თქვენი თუ მოქირავნის პრობლემაა.

ღამით გაქირავება არ არის იგივე, რაც წელიწადში გაქირავება. PwC აღწერს ცალკე, ფიქსირებული განაკვეთის რეჟიმს დასვენებისა და სხვა ხანმოკლე განთავსებისთვის, რომელიც ხელმისაწვდომია პირისთვის, რომელიც საგადასახადო ორგანოს მიმართავს, ნებაყოფლობით დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული არ არის და ზედიზედ თორმეტ თვეში 100,000 ლარზე მეტი არ აქვს მიღებული. გვერდზე განაკვეთი არ არის მითითებული, ამიტომ ციფრს აქ არ დავწერთ. თუ ბინას ღამურად აქირავებთ, სწორედ ეს განაცხადი და 100,000-ლარიანი ზღვარია, რაზეც შემოსავლების სამსახურს პირდაპირ უნდა ჰკითხოთ.