საყოფაცხოვრებო ელექტროენერგია აპრილში კილოვატ-საათზე 5 თეთრით გაძვირდა და ზედა ზღვარი ახლა 28 თეთრზე მეტია
მარეგულირებელმა, სემეკმა, ელექტროენერგიის ახალი ტარიფები 2026 წლის 30 მარტს გამოაქვეყნა, ძალაში შევლით 1 აპრილიდან. საყოფაცხოვრებო განაკვეთები კილოვატ-საათზე 5 თეთრით გაიზარდა, კომერციული კი საშუალოდ 4-დან 6 თეთრამდე. თბილისში საყოფაცხოვრებო ზღვრები ახლა ასეთია: 20,041 თეთრი 101 კვტ.სთ-მდე, 24,053 — 101-დან 301-მდე და 28,537 — 301-ზე ზემოთ, დღგ-ის ჩათვლით. სემეკი ზრდას იმპორტზე გაზრდილ დამოკიდებულებას, შესყიდვის გაძვირებულ ღირებულებას და ქსელში დაგეგმილ ინვესტიციებს მიაწერს და აღნიშნავს, რომ ტარიფები 2024 და 2025 წლებში 3 თეთრით შემცირდა.
ციფრები ზღვრებისა და მომწოდებლების მიხედვით
თბილისის მომმარაგებელი კომპანიისთვის საყოფაცხოვრებო განაკვეთები დღგ-ის ჩათვლით შემდეგია: 20,041 თეთრი კილოვატ-საათზე 101 კვტ.სთ-მდე, 24,053 — 101-დან 301-მდე და 28,537 — 301-ზე ზემოთ. EP Georgia Supply, რომელიც რეგიონებს ფარავს, ყველა საფეხურზე ოდნავ იაფია: შესაბამისად 19,731, 23,707 და 28,227. არასაყოფაცხოვრებო დაბალი ძაბვის მიწოდება 380-220 ვოლტზე თბილისში 35,261 თეთრია, EP-ის მხარეს მცირე საწარმოებისთვის კი 35,713. სწორედ ეს ორი ბოლო ციფრია მნიშვნელოვანი საოჯახო სასტუმროსთვის ან მაღაზიისთვის, რადგან კომერციული ჩართვა საყოფაცხოვრებო საფეხურებრივ ტარიფს საერთოდ არ იღებს.
რატომ ამბობს მარეგულირებელი, რომ გაძვირდა
სემეკი სამ მიზეზს ასახელებს: იმპორტულ ელექტროენერგიაზე გაზრდილ დამოკიდებულებას, შესყიდვის გაძვირებულ ღირებულებას და დაგეგმილ მსხვილმასშტაბიან ინფრასტრუქტურულ ინვესტიციებს. ზრდას კონტექსტშიც ათავსებს: აღნიშნავს, რომ ტარიფები 2024 და 2025 წლებში 3 თეთრით შემცირდა, ანუ წმინდა ზრდა 2023 წელთან შედარებით დაახლოებით 2 თეთრია, და ამტკიცებს, რომ ქართული ელექტროენერგია კვლავ ყველაზე იაფთა შორისაა რეგიონშიც და ევროპაშიც. ინვესტიციების მხრივ სტატია აღნიშნავს, რომ „თელასი“ თბილისში 400 მილიონ ლარზე მეტს გეგმავს, „ენერგო-პრო ჯორჯია“ — დაახლოებით 200 მილიონ ლარს წელიწადში 2026-დან 2030 წლამდე, ჯამში ერთ მილიარდამდე, პლუს 129 მილიონს ქსელში, რაც ტარიფებში არ აისახება, ხოლო სექტორის მასშტაბით — 1,5 მილიარდ ლარზე მეტს.
ვინ იხდის რეალურად
გრძელვადიანი ქირავნობისას პასუხი ჩვეულებრივ მოქირავნეა, რადგან საქართველოში კომუნალური ხარჯები ხშირად ქირაში არ შედის. მოკლევადიანი გაქირავებისას — მასპინძელი, რადგან სტუმარი ერთ ღამეულ ფასს იხდის, რაც არ უნდა აჩვენოს მრიცხველმა, და სწორედ აქ ეცემა ასეთი ზრდა ყველაზე მძიმედ: სანაპირო ბინა, რომელიც აგვისტოში კონდიციონერს ამუშავებს, ან მთის ბინა, რომელიც თებერვალში ელექტროენერგიით თბება, თვეების განმავლობაში ზედა ზღვარშია. თუ შემდეგი სეზონისთვის მოკლევადიან ქირას ადგენთ, ელექტროენერგიის სტრიქონი იმ მცირერიცხოვან ხარჯთა შორისაა, რომელიც წელს ნამდვილად შეიცვალა და გადატანის ნაცვლად გადათვლას იმსახურებს.
იმპორტის საკითხია სათვალთვალო
სამი დასახელებული მიზეზიდან იმპორტულ ელექტროენერგიაზე დამოკიდებულებას ყველაზე გრძელი კუდი აქვს. ქვეყანას, რომელიც ენერგიის უმეტეს ნაწილს ჰიდრორესურსიდან გამოიმუშავებს, ისეთი მიწოდება აქვს, რომელიც წყლის წელიწადთან ერთად იცვლება, დანაკლისი კი გარედან იყიდება. ეს საყოფაცხოვრებო ტარიფს ნაწილობრივ იმაზე დამოკიდებულს ხდის, რასაც არავინ აკონტროლებს — და ნიშნავს, რომ თავად მარეგულირებლის ჩარჩო, თითქოს ფასები ზრდამდე დაეცა, ციკლის და არა ტენდენციის აღწერაა. მფლობელისთვის პრაქტიკული დასკვნა ისაა, რომ აპრილის ციფრი ახალ პლატოდ არ მიიჩნიოს — არც ერთი მიმართულებით — და ერთ წელზე გრძელ ნებისმიერ გათვლაში კომუნალური ხარჯი ცვლად და არა ფიქსირებულ ხარჯად განიხილოს.
დაწერილია ჩვენ მიერ ზემოთ მითითებული წყაროდან და არ წარმოადგენს საინვესტიციო, იურიდიულ ან საგადასახადო რჩევას. მაჩვენებლები და წესები იცვლება — მნიშვნელოვანი ინფორმაცია გადაამოწმეთ მოქმედებამდე.
