სურსათი თბილისში $200-215-ია, ერევანში $220-240

სასურსათო კალათა ამ შედარების ერთადერთი ნაწილია, რომელიც ფულადაა მოცემული. 2026 წლის პირველ ნახევარში ერთი ზრდასრულისთვის დღეში დაახლოებით 2,400 კალორიის კალათა, ალკოჰოლის, თამბაქოსა და რესტორნის ხარჯების გარეშე, თვეში ერევანში $220-240, თბილისში $200-215 და ბაქოში $165-180 გამოდიოდა. დანარჩენი სტატიაში ყველაფერი შეფარდებითია: თბილისის საცხოვრებელი ხარჯი ერევანზე დაახლოებით 10%-ით დაბალია, ბაქოს საცხოვრისი ერევანზე დაახლოებით 30%-ით, ბაქოს კომუნალური კი სხვაგან არსებულის ნახევარს უახლოვდება შიდა გაზისა და ელექტროენერგიის სუბსიდიების გამო.

შედარება აღნიშნავს, რომ თბილისის ცენტრალურ უბნებში დიდი ბინების ქირა ერევანის ფასს შეიძლება გაუტოლდეს — და სწორედ ეს დეტალია მნიშვნელოვანი მათთვის, ვინც ორს შორის ირჩევს. ქალაქი საშუალოდ 10%-ით იაფი შეიძლება იყოს და იმ სეგმენტში, რომელიც რეალურად გაინტერესებთ, სულაც არ იყოს: სამოთახიანი ვაკეში და სტუდიო გლდანში ერთი და იმავე ძალებით არ ფასდება. თუ გადაწყვეტილება საცხოვრისზე და არა სურსათზე მოდის, საშუალო არასწორი ციფრია გამოსაყენებლად.

ბაქოს კომუნალური ხარჯების სიიაფე პირდაპირ გაზისა და ელექტროენერგიის შიდა სუბსიდიებს მიეწერება. ეს პოლიტიკური არჩევანია და არა სტრუქტურული ხარჯობრივი უპირატესობა, პოლიტიკა კი ერთ საბიუჯეტო ციკლში შეიძლება შეიცვალოს. თბილისის ხარჯობრივი პოზიცია სხვა რამეზე დგას — ხელფასების დონეზე, იმპორტის ფასებზე, ლარზე — რაც უფრო ნელა მოძრაობს, თუმცა არავის კონტროლს არ ექვემდებარება. შედარებაში, რომელსაც მრავალწლიანი გადაწყვეტილება დაეყრდნობა, ღირს გაიყოს ის, რაც ქვეყნის მოწყობიდან მოდის, და ის, რასაც მთავრობა ამჟამად იხდის.

საბაზისო ციფრები Numbeo-დან და LivingCost-იდან მოდის, ორივე მომხმარებლების მონაცემებს ეყრდნობა, სტატია კი არც ინდექსის ქულებს, არც ქირის ციფრებს და არც ხელფასის მონაცემებს არ გვაძლევს. ეს მას მიმართულების დასადგენად სასარგებლოს და არითმეტიკისთვის უსარგებლოს ხდის. თუ თბილისს ერევანთან ან ბაქოსთან ადარებთ გადასვლის ან ბიზნესის გამო, გამოიყენეთ ის იმის გასაგებად, რა უნდა იკითხოთ, შემდეგ კი კონკრეტული ბინა, კონკრეტული კომუნალური ანგარიში და კონკრეტული ხელფასი თავად დაითვალეთ.