ვიზიტორთა რიცხვი მეორე კვარტალში 5%-ით შემცირდა — დანახარჯი ერთ მოგზაურობაზე კი თითქმის ორჯერ უფრო სწრაფად

2026 წლის მეორე კვარტალში ჩამოსვლებმა დაახლოებით 1,3 მილიონს შეადგინა — წლიურად 5,2%-ით ნაკლები. უცხოელი ვიზიტორების დანახარჯი 3,0 მილიარდი ლარი იყო, 13,3%-ით ნაკლები. ერთ ვიზიტზე საშუალო დანახარჯი 9,2%-ით დაეცა და 1922,1 ლარი გახდა. ერთად წაკითხული, ეს რიცხვები სუსტ კვარტალზე უფრო მკვეთრ რამეს ამბობენ: ნაკლები ადამიანი ჩამოვიდა და ჩამოსულმაც ნაკლები დახარჯა. ნაკადის 5%-იანი ვარდნა ფასდაკლებით შეიძლება ჩაინთქას; ერთ ვიზიტორზე დანახარჯის თითქმის 10%-იანი ვარდნა — არა, რადგან ფასდაკლება სწორედ მის ერთ მიზეზთაგანია.

რუსეთი ყველაზე დიდი ერთეული წყარო დარჩა — 328 900 ვიზიტორი, ჯამის მეოთხედი, 25,1%. თურქეთზე 16,9% მოდის, სომხეთზე — 10,8%. ანუ სამმა მეზობელმა და ახლომდებარე ქვეყანამ ყველა ჩამოსვლის ნახევარზე მეტი მოგვცა — და სწორედ ეს არის სტრუქტურული ფაქტი დანახარჯის რიცხვის უკან: ამ ნაკადის დიდი ნაწილი მოკლეა, განმეორებადი, სახმელეთო და ფასისადმი მგრძნობიარე, და სავალუტო კურსსა და ჩამოსვლის ხარჯზე სწრაფად რეაგირებს. ვინც ბიზნესს შორი მანძილის, უფრო დიდხანს დარჩენილ სტუმრებზე აშენებს, დღევანდელი სტრუქტურის საწინააღმდეგოდ და არა მასთან ერთად მუშაობს.

თუ ერთ ვიზიტზე საშუალო დანახარჯი ეცემა, ჩამოსვლები კი დაახლოებით უცვლელია, ბერკეტი სტუმარზე შემოსავალია და არა დატვირთვა. პრაქტიკაში ეს ნიშნავს დამატებითი სერვისების ცალკე ფასდადებას და არა დაბალ საბაზისო ტარიფში ჩაშენებას, და იმას, რომ ყოფნის მეორე და მესამე დღე ღირდეს შესყიდვად — ტრანსფერი, დეგუსტაცია, გიდიანი გასეირნება — ნაცვლად იმისა, რომ კონკურენცია მხოლოდ ღამის ფასზე იყოს. ეს იმასაც ამბობს, რომ ერთი კვარტლის ნაცვლად პირველი ნახევრის სურათს ვუყუროთ: აზიის განვითარების ბანკმა 2026 წლის მთელი პირველი ნახევრის ტურიზმის შემოსავლების ვარდნა 2,0%-ად შეაფასა — ბევრად რბილი რიცხვი, ვიდრე მხოლოდ მეორე კვარტალი გვაფიქრებინებს — და სისუსტე ნაწილობრივ რეგიონული საჰაერო მიმოსვლის შეფერხებას და არა თავად საქართველოზე მოთხოვნას დააბრალა.