ქირის შემოსავალზე 5%-ს პირობა ახლავს, რომელსაც გამქირავებელთა უმეტესობა არ კითხულობს

PwC-ის საქართველოს მიმოხილვის მიხედვით, რომელიც ბოლოს 2026 წლის 2 სექტემბერს განახლდა, საცხოვრებელი ფართის გაქირავებიდან მიღებულ შემოსავალზე 5%-იანი საშემოსავლო გადასახადი ვრცელდება მაშინ, როცა ფიზიკური პირი ამ შემოსავლიდან არაფერს აკლებს. განაკვეთი უპირობო არაა — ეს არის მარტივი დეკლარაციის ფასი, სადაც ხარჯები არ იქვითება. გამქირავებელი, რომელიც ფიქრობს, რომ 5%-საც გადაიხდის და რემონტსაც, სააგენტოს საკომისიოსაც და პროცენტსაც გამოაკლებს, ორ რამეს აერთებს, რასაც წესი ერთმანეთისგან აშორებს.

სრულად საკუთრებაში მყოფი, ავეჯის გარეშე და გრძელვადიანად გაქირავებული ბინისთვის ხარჯები, როგორც წესი, იმდენად მცირეა, რომ მთლიან შემოსავალზე ფიქსირებული 5% ძნელი გადასაჭარბებელია და გაცილებით მარტივი დეკლარირებადი. ანგარიში იცვლება, როცა ხარჯები რეალურია: ახლახან გაკეთებული რემონტი, მმართველი აგენტი, იპოთეკა ან ავეჯით გაწყობილი მოკლევადიანი გაქირავების დიდი ბრუნვა. სწორედ ეს შემთხვევებია ბუღალტერთან წასაღები და არა ავტომატურად განაკვეთზე დაყრდნობა.

მიმოხილვაში ასევე აღწერილია მოკლევადიანი განთავსების შემოსავლის ფიქსირებული განაკვეთის რეჟიმი, რომელიც საგადასახადო ორგანოში განცხადების შეტანით ხელმისაწვდომია დღგ-ის გადამხდელად არარეგისტრირებული პირებისთვის, თუ შემოსავალი ნებისმიერ თანმიმდევრულ თორმეტ თვეში 100 000 ლარს არ აღემატება — და ეს რეჟიმი 2023 წლის დასაწყისიდან 2025 წლის ბოლომდე პერიოდითაა დათარიღებული. თუ საკურორტო ბინას აქირავებთ, სწორედ ესაა ის ნორმა, რომლის ამჟამინდელ სტატუსსაც შემოსავლების სამსახურთან ან კონსულტანტთან ამოწმებთ დეკლარაციის შევსებამდე და არა შარშანდელ რეჟიმს ვარაუდობთ.

მიმოხილვაში აღნიშნულია, რომ არარეზიდენტებს შეუძლიათ გამოაკლონ საქართველოში წარმოშობილ ქირის შემოსავალთან დაკავშირებული ხარჯები. ეს არსებითი განსხვავებაა გამოკლების გარეშე რეჟიმისგან და ნიშნავს, რომ საზღვარგარეთ მცხოვრები მესაკუთრისთვის სწორი პასუხი ავტომატურად იგივე არაა, რაც დერეფნის მეზობლისთვის. ამას ემატება ისიც, რას აკეთებს იმავე შემოსავალთან თქვენი საცხოვრებელი ქვეყანა — სწორედ ეს ნაწილი უჯდება ხოლმე ადამიანებს ფული.