ჭიათურის საბაგიროები 50 თეთრი ღირს, ერთი კი უფასოა

ცენტრალური საბაგირო სადგურიდან ოთხი ხაზი მუშაობს — სანატორიუმი, მუხაძე, ლეჟუბანი და ნაგუთი — 50 თეთრად ერთი მიმართულებით, ექვს წლამდე ბავშვებისთვის უფასოდ, გადახდა MetroMoney-ის ან საბანკო ბარათის მიდებით, ყოველდღე 8:00-დან 22:00-მდე. ცალკე, საშევარდნოს ხაზი ზემო რგანისკენ — 1966 წლის საბაგირო, რომელიც აღადგინეს და 2024 წლის ბოლოს გახსნეს — უფასოა, მოთხოვნით მუშაობს 10:00-დან 18:00-მდე და მერიის მახლობლად ჩერდება. კიდევ ერთი ხაზი, ჭიათურა-ფერევისა, აღდგენის პროცესში იყო და ხელახალი გაშვება 2026 წლისთვის იგეგმებოდა, ამიტომ ღირს შემოწმება, გაიხსნა თუ არა, სანამ მარშრუტს მის გარშემო ააგებთ.

ქუთაისიდან მარშრუტკები ცენტრალური ავტოსადგურიდან დაახლოებით საათში ერთხელ გადის 8:00-დან 16:00-მდე, ღირს დაახლოებით ₾10 და ორ საათამდე მიდის; დღეში ერთი მატარებელი ქუთაისი I-დან დაახლოებით 5:50-ზე გადის და სამნახევარ საათს ანდომებს, ზამთარში კი არ მოძრაობს. თბილისიდან მიკროავტობუსები დიდუბიდან საათში ერთხელ გადის 7:00-დან 19:00-მდე, დაახლოებით ₾20-ად, ორნახევარიდან სამნახევარ საათამდე. კერძო ტრანსფერი GoTrip-ით ქუთაისიდან დაახლოებით ₾130-დან იწყება, თბილისიდან ₾220-დან, რაც ორ-სამ ადამიანისთვის ხშირად გონივრული არჩევანია, რადგან სანახაობები ერთმანეთისგან დაშორებულია.

კირქვის სვეტი ჭიათურამდე მაგისტრალის პირასაა, აქვს ასფალტიანი გზით მისადგომი ხედვის წერტილი და ბილიკი ძირამდე; ქვემოთ მდებარე მონასტერი 9:00-დან 20:00-მდეა ღია, თავად სვეტზე ასვლა კი აკრძალულია. ჭიათურიდან მუნიციპალური №2 ავტობუსი დადგენილ საათებში დადის, გამვლელი მარშრუტკები ჩვეულებრივ გაჩერდებიან, თუ მძღოლს სთხოვთ, ტაქსი კი ერთი მიმართულებით დაახლოებით ₾10-15-ია. ჭიათურის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი 10:00-დან 18:00-მდეა ღია, ₾5-ად, მხოლოდ ნაღდი ფულით.

ორიგინალი ქსელი დაახლოებით 2018 წელს დაიხურა, ამიტომ დღეს მოძრავი ხაზები ახალია ან აღდგენილი — და არა ის რახრახა საბჭოთა კაბინები, რომლებითაც ქალაქი ინტერნეტში გაითქვა სახელი. ახლა მიმზიდველობა მოქმედი მუნიციპალური საბაგირო სისტემაა, რომელიც ჩვეულებრივ საქმეს აკეთებს — ხეობის ფერდობებზე მცხოვრებლებს აჰყავს — მიტოვებული სადგურების, საბჭოთა მოზაიკებისა და პიონერთა სასახლის გვერდით. ეს ადგილია იმის დასანახად, როგორ ჩამოაყალიბა ერთმა დარგმა მთელი ხეობა, და არა თემატური პარკი; ვინც მეორეს მოლოდინით მივა, იმედგაცრუებული ბრუნდება.