ანაკლიაში ახლა ფსკერს ამღრმავებენ, ამოქმედების თარიღი კი 2029-ია

სამინისტროს აღწერა საკმარისად კონკრეტულია, რომ შემოწმდეს: საზღვაო აკვატორიაში ფსკერის გასაღრმავებლად ორი მეწურვე გემი შევიდა — პირველი Tristao Da Cunha, მეორე კი მათრეველ-შემწოვი მეწურვე Al-Idrisi — და დაიწყო მთავარი ტალღმტეხის სამუშაოები. სწორედ ეს ორი სამუშაოა, რომელიც უნდა დასრულდეს, სანამ პორტზე სხვა რამე რეალური გახდება. ტალღმტეხი და გაღრმავებული აკვატორია არის ის, რაც საშუალებას აძლევს იმ ზომის გემებს მოადგნენ ნაპირს, რომელთა მიღებაც საქართველოს დღეს არ შეუძლია.

2029 საკმარისად შორსაა, რომ ანაკლიასთან მიწის დღევანდელი მყიდველი პორტს არ ყიდულობდეს — ის ყიდულობს სამ წელს მძიმე სამშენებლო მოძრაობას და შემდეგ იმას, რაც პორტი გამოდგება. ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია იმისთვის, როგორ ფინანსდება შენაძენი. მშენებლობის ფაზაში ქირის მოთხოვნა კონტრაქტორებისა და ბრიგადებისგან მოდის და არა ვაჭრობიდან, ჩნდება პორტზე უფრო ადრე და ქრება სამუშაოების დასრულებისას. ეს ორი სხვადასხვა ბაზარია და ერთი მეორეს მოწესრიგებულად არ გადასცემს ადგილს.

სამინისტრო პორტს ისე წარმოაჩენს, როგორც შუა დერეფანზე საქართველოს პოზიციის გამყარებას — ეს ის მარშრუტია, რომელიც ტვირთს ჩინეთსა და ევროპას შორის კასპიისა და კავკასიის გავლით და არა რუსეთით გადააადგილებს. საქართველოს არსებული პორტები ამ ნაკადს დღესაც ემსახურებიან, საკუთარი სიღრმის ფარგლებში. ანაკლიის სასარგებლო არგუმენტი იმაშია, რომ დერეფნის მოსალოდნელ მოცულობებს დასჭირდება სიმძლავრე, რომელიც იმ პორტებს არ აქვთ. მოცულობები მოვა თუ არა — ეს სხვა ქვეყნების რკინიგზებისა და ბორნების საკითხია არანაკლებ, ვიდრე ქართული ბეტონის.

ანაკლიას გამოცხადებული დაწყებების ხანგრძლივი ისტორია აქვს, ამიტომ სამინისტროს ნათქვამი, რომ სამუშაოები გრაფიკში მიდის, უფრო მიმდინარეობის ანგარიშად ღირს აღქმა, ვიდრე გარანტიად. სწორედ შემოწმებად ნაწილებს უნდა ვადევნოთ თვალი: გრძელდება თუ არა ტალღმტეხი, რჩებიან თუ არა მეწურვე გემები აკვატორიაში, ფინანსდება თუ არა ობიექტამდე სარკინიგზო და საავტომობილო მისასვლელები საკუთარი ვადებით. ეს გარედანაც ჩანს. განმეორებული დასრულების წელი თავისთავად მტკიცებულება არ არის.